SERIAL NETFLIX
Protokoły paradoksowe.
Kompletny przewodnik Komisji po anomaliach czasowych.
Rozdział 68. „Paradoks dziadka”.
New Jersey, rok 1953.
Elmer Tatelman nienawidzi swojego dziadka.
Obwinia dziadka o wszystko:
ból matki, śmierć ojca
i swoje własne smutne życie.
Ile razy mam ci powtarzać, że ma nie być groszku?!
Jak ci nie smakuje, to sam sobie gotuj!
To mogła być kolejna smutna opowieść o zupie,
gdyby nie jedno.
Elmer wkrótce wynajdzie…
podróże w czasie.
Elmer uznał bowiem, że aby zaznać szczęścia w przyszłości,
musi cofnąć się w czasie
i zabić swojego dziadka.
Sidney Tatelman?
To ja.
Elmer wypełnił misję,
ale popełnił istotny błąd.
Za bardzo cofnął się w czasie.
Jesteś taka piękna.
Kochanie!
Skoro zamordował dziadka w 1905 roku,
to matka Elmera nie istniała i nie mogła poznać jego ojca w 1925 roku,
co z kolei oznaczało, że Elmer się nie urodził.
Elmer zabił dziadka, więc jego matka się nie urodziła.
Ale skoro matka się nie urodziła, Elmer nie istnieje.
A skoro Elmer nie istnieje,
to jak mógł zabić swojego dziadka?
I tak w kółko.
Elmer stworzył paradoks.
Paradoks dziadka.
Najgroźniejszy przypadek
w podręczniku Komisji do spraw paradoksów.
Opowieść ta nie jest prawdziwa.
Lecz gdyby była, Elmer naraziłby
czas, przestrzeń i wszystko, co żywe, na ogromne niebezpieczeństwo.
- Cudownie. - Brawo!
Nie bądź Elmerem!
Brawo!
Dotąd mieliśmy szczęście.
Dzięki twojej pomocy, stałej czujności i odrobinie strategicznej przemocy
Komisja zadba o to, by nic takiego nigdy nie miało miejsca.
Tak nam dopomóż Bóg.
Brawo!
Idź już.
Kiedy się zobaczymy?
Idź, zanim ktoś cię zobaczy.
Dla mnie?
Zaraz! Proszę pana?
Piękny to wieczór, prawda?
- Ile za to, szefie? - Dwa dolce.
Dwa.
PREZERWATYWY VALHALLA
Do tego…
paczkę tych…
Prezerwatyw?
Do seksu,
który teraz uprawiam.
Coś jeszcze?
Czy coś jeszcze…
O w mordę.
Czy…
- Pogubiłem się w tym. - Szokujące.
Ktoś zabił nasze matki, więc nie powinniśmy istnieć.
Ale jednak istniejemy,
co dla wszechświata jest problemem.
Dużym problemem.
Stanley! To nie jest czas na karate.
Mama kazała mi ćwiczyć.
- Ma rację. Jesteś kiepski. - Uratowałem ci tyłek.
Chwila. Pięć, więc wywołaliśmy paradoks.
- I co? - Trudno powiedzieć.
Dotąd była to tylko teoria, ale teraz coś zaczęło znikać.
Co dokładnie?
W tej chwili?
Homary.
I cała masa krów.
Mam przeczucie, że to początek.
Przeczucie? Miałeś być na emeryturze.
To moje marzenie.
Nie możesz fundować nam piekła, bo kręci cię apokalipsa,
a potem kazać nam sprzątać.
Nie jesteś szefem.
Dobrze, więc jestem posłańcem.
I mówię wam, że nadciąga coś strasznego.
Więc odbierzmy teczkę siłą i wracajmy do domu.
To jest nasz dom, Allison. Pogódź się z tym.
Dość tego! Wszystko powiem matce!
Gdzie Lila?
Pod prysznicem. Zaprosiłem ją.
Kiedy wróciła?
Dokąd idziesz?
Pogadać z kimś, kto nie ma wszystkiego w dupie.
Nie wychodź, Pięć.
Nie, Klaus. Wychodzę.
Ma doświadczenie w tych sprawach. Powinniśmy go posłuchać.
Jasne. Szybkie pytanko.
Cobra Kai! Tak!
Czy którekolwiek z was przejęło się naszymi zamordowanymi matkami?
Jedyna, jaką znaliśmy, była na prąd.
To moja prawdziwa matka.
Na imię jej Rachel, a ja mam jej oczy.
Widzicie?
No co wy?!
Musimy się dowiedzieć, kto to zrobił! To jest najważniejsze.
- Tylko tego chcesz? - Tak.
To tata. Wiedział, gdzie się urodziliśmy.
^W 1963 roku nas znienawidził, więc je zabił.
Myślisz, że tata mógłby zabić niewinnych ludzi?
- Jasne. - Facet nie ma skrupułów.
Pewnie tak.
Trochę się spóźniłeś.
Byłem przetrzymywany w Akademii Sparrow.
Co?
Żadne z was nie zauważyło?
- Boże. - Dobrze, że jesteś cały i zdrowy.
- Nie kłam. - Martwiliśmy się.
Super.
- Coś ci zrobili? - Kto, tamci?
Coś ty. Świetnie mnie ugościli.
Są naprawdę uroczy.
A ta ich siłownia? Rewelacja!
Chyba źle ich oceniliśmy.
AKADEMIA SPARROW
Mówi ten, którego porwali.
Czego chcieli?
Marcusa. Zaginął.
- Ma do nich wrócić bez szwanku. - My go nie mamy.
Kurde. Liczyłem, że szybko to rozwiążemy i przejdziemy do drugiego problemu.
Znikania ludzi.
- To wiatr. - Co to za dzieciak?
Co tu robisz?
Golę gniazdko, mały zboku.
Nie pochlebiaj sobie. Nie lecę na kobiety, które mogą mnie zabić, gdy śpię.
Tyle się o sobie dowiadujemy.
Dobra, wystarczy.
Zapomniałam, jak bardzo cię nienawidzę, gnido.
Z wzajemnością, Lila.
Chętnie bym dalej się prał po pyskach, ale mam większe zmartwienia.
Tak? Jakie?
Co wiesz o paradoksie dziadka?
Czytałam te same podręczniki, co ty.
- Bo co? - Bo to się dzieje.
- Zgłupiałeś? - Oddaj teczkę.
Muszę się dowiedzieć, czemu Herb dopuścił do tego burdelu.
Jest tam, pod moimi majtkami. Rzucisz mi je?
Lila,
dlaczego masz dwie teczki?
Jedna jest twoja. Rąbnęłam ją z Akademii Sparrow.
Śmiało. Sprawdź ją.
Najpierw spróbujemy z twoją.
A potem z moją.
Właśnie.
To niemożliwe.
Ryzyko awarii jednej jest minimalne, ale dwóch…
Abstrakcyjne. Tak.
Więc co to dokładnie oznacza?
Koniec świata?
Coś znacznie gorszego.
Oznacza to, że ty i ja będziemy musieli pracować razem.
Cholera.
Dyscyplina. Tego musisz się nauczyć.
Ja w twoim wieku wstawałem o świcie.
Trenowałem, doskonaliłem umiejętności.
A co najważniejsze… stawałem się prawdziwym mężczyzną.
I dlatego nosisz te obcisłe gacie?
Lila, musisz zabrać chłopaka ze sobą.
- A tam co się odbywało? - Kąpiel.
- Wspólna? - Dobra.
Nie ma na to czasu. Lila i ja musimy załatwić ważne sprawy.
- Co jest ważniejsze od rodziny? - Cześć.
Koniec świata, geniuszu.
Lila.
- Co jest ważniejsze od nas? - Nas nie ma.
Chodź tu.
- O co chodzi? - Dla ciebie to było parę dni.
Dla mnie ponad dziesięć lat. Ułożyłam sobie życie.
Spałam z mnóstwem osób.
Mnóstwem.
Jedyne, co nas jeszcze łączy, to nasze dziecko.
Lepiej tego nie spieprz.
Czekaj! Co ja mam z nim robić?
Też mam ważne sprawy!
Wątpię.
Ogarnij się, Diego. Bądź ojcem.
Mnóstwo osób to ile?
Więcej niż ty, tatku.
Wszyscy ludzie na ulicy zniknęli?
Nie wszyscy, tylko połowa.
- Pięć mówił, że znikały zwierzęta. - Teraz ludzie.
Marcus miał się z nami spotkać, ale nie przyszedł.
To coś od dziadka pożarło Marcusa?
To nie może być przypadek, prawda?
Teraz ci psychole z Akademii Sparrow myślą, że mamy ich Numer Jeden.
Nie odzyskamy teczki.
A może…
powiemy prawdę?
Że częściowo jesteśmy odpowiedzialni za zniknięcie Marcusa.
Z radości zrobią nam imprezę.
Pewnie robią świetne imprezy.
Marcus był gotów oddać nam teczkę.
Jeśli reszta rodziny jest choć w połowie tak otwarta,
może uda się dojść do porozumienia.
Dobra.
Jeśli się tam wybieracie, powinienem pójść z wami.
Wiecie, dla ochrony.
Tak.
Niezła próba, Sztokholm.
Zostajesz tutaj.
- Ma rację. - Co?
Kto wam pozwolił rozkazywać?
Allison…
musi jakoś zapomnieć o Claire.
Damy sobie radę.
Jasne. Zrozumiałem.
Dzięki, że jej pomagasz.
Dostajemy masę zgłoszeń o zaginionych osobach z okolicy.
- To chyba histeria. - Co oni knują?
Kto?
Akademia Umbrella.
Rusz głową, Numerze Dwa.
Najpierw Marcus, teraz porywają cywilów z ulicy.
Numerze Dwa? To znaczy, że ty jesteś teraz Numerem Jeden?
Marcus zaginął.
Przejmuję stery.
Co? Myślisz, że to powinnaś być ty?
Miałeś już swoją szansę.
Kiepsko ci wyszło, prawda?
Powtórz to.
Przepraszam, dzieci, mogę posprzątać?
Byle szybko.
- Wiesz, że szanuję Marcusa. - Jasne.
- Pomagam mu. - Tak.
Ale zbyt długo jesteśmy Numerami Dwa i Trzy.
Marcusa nie ma. Czas na awans.
Zmiana może być dobra.
Zastanów się.
Ty, ja, środek sceny.
Wejdziemy na wyższy poziom.
Jak rozwiążemy kwestię Akademii Umbrella?
Jeśli oddadzą Marcusa, nie kiwniemy palcem.
Jeśli nie…
trzeba będzie coś postanowić.
Marcus nie wróci. Bóg go zabrał.
Bóg?
Tak. Bóg jest w piwnicy.
Wezwał Marcusa do domu.
- Trzeba jej zrobić przegląd? - Skup się.
Jeśli dobrze to rozegramy, Akademia Sparrow będzie nasza.
Nie łącz nikogo.
- Nie. - Złoty człowiek.
Poproszę o pokój.
Już służę.
Przerywamy dzisiejszy program,
żeby podać ważne informacje.
Władze są zdumione faktem, że w całym mieście zaginęły setki osób
bez śladu…
Kolejna głupia teoria spiskowa.
…w ostatnich dniach wzrosła aż o 500%.
Lecz ponieważ nie znaleziono zwłok ani podejrzanych,
policja pozostaje bezradna…
Kogoś brakuje.
- Gdzie reszta waszej żałosnej rodziny? - Na tyle cię stać?
Ostrzegam.
Mam w dupie twoje ostrzeżenia, ptasi móżdżku.
Nieważne.
Gdzie, kurwa, jest Marcus?
Jest…
Marcus…
- Marcus jest… - Bezpieczny.
Na razie. Ale to się szybko zmieni, jeśli nie zrobicie tego, co każemy.
Mówiłam, że go mają.
Ostrzegałem Marcusa, ale nie…
Mówił, że musimy was wysłuchać.
Nie mylił się. Chcemy się z wami dogadać.
Porywając naszego brata?
- Nie, to… - Tak.
Dzieje się coś znacznie ważniejszego.
Świat jest w niebezpieczeństwie. Dlatego musimy działać razem.
Mój brat mógłby to wyjaśnić lepiej niż ja,
ale chodzi o skutki podróży w czasie.
Wywołaliśmy paradoks, który ciągle coś pochłania.
Dużo krów, psa,
kilka homarów,
ale też ludzi.
Wiem, że to brzmi…
Oddajcie teczkę, to uwolnimy Marcusa.
Jaką teczkę?
Tę, którą u was zostawiliśmy.
Zgoda.
Teczka za naszego brata.
Świetnie.
Hotel Obsidian, punkt czwarta.
Inaczej wróci w kawałkach.
Wracają wspomnienia.
Dobra.
Co to miało być?
Jestem aktorką. Improwizowałam.
Świetny występ, Helen Mirren, ale nie mamy Marcusa.
- Oni tego nie wiedzą. - Co zrobimy, gdy się dowiedzą?
Coś wymyślimy. Wyluzuj.
Jesteśmy superbohaterami. Pora to pokazać.
Dlatego z rozmowy z Benem omal nie zrobiłaś ulicznej bójki?
Jak nie ty.
Co to znaczy?
Od kiedy tak reagujesz? Zwykle jesteś spokojna i opanowana.
I zobacz, co mi to dało.
Dziś możemy wrócić do domu.
Pierwszy raz od dawna czuję nadzieję, więc nie niszcz tego.
Dobra, ale trzeba to zrobić mądrzej.
- Za mało wiemy o Akademii Sparrow. - Oni mnie gówno obchodzą. Mam ciebie.
Nikt nie podskoczy mi i mojemu bratu.
Ja też potrzebuję teczki.
Tylko tak wrócę do Sissy.
I koniec z improwizacją.
Od teraz robimy wszystko razem.
Dobra.
- Co robisz? - A ty co robisz?
Oceniam zagrożenie. Wróg może zaatakować z każdej strony.
Ekstra.
Wcale nie ekstra.
Ale na szczęście jestem ja.
Trzeba być przygotowanym.
Przez kilka godzin masz się trzymać z dala od hotelu.
Tu jest niebezpiecznie. Kup sobie pączki.
Mam alergię na pączki.
Jak to masz alergię na pączki? Bawić się też nie lubisz?
- Gluten, dupku. - Uważaj na słowa.
Wszyscy próbują się mnie pozbyć.
Nie bądź taki wkurzający.
Kiepsko ci to wychodzi.
Idź gdzieś na kilka godzin.
To duże miasto. Zabaw się.
Mama by mi nie pozwoliła łazić po obcym mieście.
Nie ufa mi.
Bo jest okropna.
A ja wspaniały.
Zapamiętaj to.
Osiem dolarów?
Miesięczna pensja dla dziecka. Spływaj.
Wspaniale mi to wychodzi.
Dzięki Bogu.
Strzeż się!
- To ty? - Jak tu wlazłeś?
To ty zabiłeś nasze mamy?
Mamy? Co ty wygadujesz?
Proszę.
Powiedz, czy je zabiłeś.
Potem sobie pójdę. Przyrzekam.
Nie zależy mi, żeby cię okłamywać.
Czy wyglądam na mordercę?
Może nie teraz, ale…
Wstawaj, chłopcze.
- Ty jesteś ten pijany, tak? - Nie. Jestem Klaus.
Ten uduchowiony.
Dobra, Reg, znasz zasady.
Piguły, rachunki i żarcie.
Nie jestem głodny.
Naprawdę nie mam dziś ochoty na te bzdury.
Łykaj.
Siad.
A teraz…
- Co to? - Nie twoja sprawa.
Podpisuj, jak każą.
Bo zawołam Christophera.
Zuch z ciebie, Reg.
Chryste, Reggie, ale cuchniesz.
Pospiesz się, kretynie. Umieram z głodu.
Każę robotowi, żeby cię wykąpał.
Mój Boże, tato.
Co się z tobą stało?
Grace będzie wiedziała, gdzie jest ta teczka.
Nie dziwi cię, że jej zapomnieli?
A jeśli to pułapka? Otworzymy ją, a ona wybuchnie.
Nie są tacy sprytni.
Grace? Co tu się dzieje, do cholery?
Słodki Jezu.
Jezus to jedna z możliwych interpretacji tego bóstwa.
Ale może to być reinkarnacja Buddy lub Brahmy Stwórcy.
Tak, jasne.
Ostrożnie, Numerze Dwa.
Lepiej nie zakłócaj jego snu.
Kto wie, kogo teraz wybierze.
Czy to zabrało Marcusa?
Podszedł i dotknął.
Zuchwalec.
Światło Pana jest zbyt silne dla śmiertelników.
Kiedy ten Bóg się tu pojawił?
Dwa dni temu. Z naszymi gośćmi.
Ładny garnitur.
Dzięki. Krawiec w holu to mistrz w swoim fachu.
Brakuje mi tych bladych kolanek.
Każdemu by się przydało pokazywać mniej ciała.
Dla ciebie.
Tak.
Gotowy odpalić teczkę?
Jedziemy.
Cholera!
Lila!
Cholera!
Byłam pewna, że to nie zadziała.
- Cieszę się, że mój ból cię bawi. - Jest dla mnie jak terapia.
Teraz została nam jedna na wpół zepsuta teczka,
a moje skoki są dokładne tylko do kilku minut.
Więc w zasadzie mamy przesrane.
Może.
A może nie.
Nienawidzę tego uśmiechu.
Twoje małe skoki są dość żałosne.
Ale jeśli połączymy siły,
ty migniesz, ja cię skopiuję,
możemy wygenerować dość mocy,
żeby zrestartować teczkę.
- Razem? - Musielibyśmy sobie ufać.
Przez ostatnie dziesięć dni próbowałaś mnie zgładzić.
- Zamordowałeś moich rodziców. - Racja.
A twoja rodzina patrzyła,
jak ten obleśny Szwed zabija moją przybraną matkę.
Kierowniczka zamierzała cię sprzątnąć.
I tak naprawdę to zrobiła.
Potem ja cofnąłem czas i pozwoliłem Szwedowi pociągnąć za spust.
A tak przy okazji,
jeśli prowokujesz Diega w ramach zemsty za Teksas,
to pukasz pod niewłaściwy adres, bo ten kretyn chyba cię kocha.
Kierowniczka cię nie kochała.
Co ty tam wiesz? Przez lata posuwałeś manekina.
Nie mów tak o Delores.
To obłęd.
W ten sposób nigdy nie dotrzemy do Komisji.
Może nie stać nas na zaufanie,
ale w nienawiści jest spora doza uczciwości.
Więc chodź tu, ty wstrętny gnojku.
Dawaj rękę.
- Butelki? - Koktajle Mołotowa. Muzyka?
Nic ci do tego.
Phil Collins. Neil Diamond.
Robisz składankę?
- Nie powinieneś pilnować syna? - Rozpracowałem to całe rodzicielstwo.
Trzeba im okazać zaufanie i wszystko samo się układa.
Opracowałem nam system obrony.
Pora zająć się ofensywą. Jak ich zaatakujemy? Mam całe popołudnie…
Vanya i Allison się tym zajęły.
Viktor.
- Co? - Vanya to teraz Viktor.
- To też przegapiłem, gdy byłem porwany? - Nie jesteś pępkiem świata.
Akademia Sparrow tu przyjdzie.
Po co? Na herbatkę?
Nie.
Nie!
Pora pokazać, kto tu rządzi.
Jak za dawnych czasów.
Rozwalimy parę łbów.
Jezu, Lionel Richie? Żartujesz sobie?
Co? Lionel Richie jest spoko.
Nie.
Słuchaj, poznałem kogoś.
Wybrałem dla niej kilka ciekawych utworów,
które jednocześnie oddają stan mojego serca.
Kiedy miałeś czas, żeby kogoś poznać?
Jesteśmy tu od dwóch dni, a ty…
To jest składanka dla wroga?
Sloane nie jest wrogiem.
Oni nie są wrogami. To wielkie nieporozumienie.
Gdyby nasza rodzina choć raz umiała się zachować,
moglibyśmy działać razem.
A Sloane i ja moglibyśmy się zakochać,
wziąć ślub,
kupić psa, zestarzeć się na werandzie.
Jezu, Luther.
Jesteś żałosny.
Czy Sloane to ta od grawitacji?
Cholera. Uprawialiście seks grawitacyjny.
Daj spokój. Nie mogę o tym mówić.
Jestem twoim bratem. Nie mamy tajemnic.
No więc…
było jak w piosence…
„Dancing On The Ceiling”.
Tę też biorę.
To będzie genialne.
Co ty robisz? Miało cię tu nie być.
Co to jest koktajl Mołotowa?
- Napój? - Nie.
Mogę spróbować?
Nie.
Piwo już kiedyś piłem.
To bomba domowej roboty.
Ekstra. Mogę pomóc.
Robiłeś kiedyś bombę rurową? Ja tak.
Wysadziłem tony skrzynek na listy. Znam przepis na mieszankę.
To co mam robić i ile płacisz?
Masz za zadanie zbadać wnętrze tej windy.
- Dobra. - Dopóki nie wrócę.
Zaraz. Wracaj.
Liczba osób zaginionych stale rośnie.
Wciąż nie odnaleziono ani jednego ciała i nadal nie ma podejrzanych.
Jak donosiliśmy wcześniej, policja jest bezradna…
Uwielbiam ten film.
Nigdy nie daj się zajść od tyłu.
Zwłaszcza swoim dzieciom.
Starasz się, dajesz im wszystko, ale to za dużo.
Dodają ci tabletki do owsianki i coś do herbaty.
Nim się obejrzysz, wszystko im przepisujesz.
Wszystkie marzenia zdeptane,
wszystkie plany zniweczone, a najgorsze jest to,
że nikt cię już nie odwiedza.
Ty tego nie zrozumiesz.
Reggie.
Nie masz pojęcia.
Byłeś kiedyś w Baskin-Robbins?
Nie miałem okazji.
Na pewno kojarzysz.
To takie kawiarnie otwarte całą dobę.
Jest 3.00 w nocy,
a tam stoją puste pojemniki po lodach karmelowych.
To ja.
Czuję, że gałka po gałce wszystko ze mnie wybrali.
Brata…
kochanka,
cały świat,
a teraz…
moją mamę.
Nie wiem, o czym mówisz.
Gdybym tylko mógł znaleźć człowieka, który to zrobił.
Masz ochotę na lody?
Może to by cię uciszyło?
Tak, poproszę.
- Przeklęte pigułki. - Znam na to sposób.
- Na lody? - Nie.
Na pigułki. Jeśli nie chcesz ich brać.
O nie. To wbrew zasadom. Muszę je łykać każdego dnia.
Wystarczy pigułkę przesunąć na bok, o tam.
Stara sztuczka z odwyku.
Wcześniej cię nie lubiłem.
Ale zaczynasz mi się podobać.
Hej.
Tak?
Ta cała sprawa z Viktorem…
- No? - To coś ważnego, nie?
Dla niego pewnie tak.
Powinniśmy coś powiedzieć?
Wykonać oficjalny gest. Powitać go jako bracia.
Nie! Wyluzuj. Nic nie mów i nie zachowuj się dziwnie.
Dobra. Ale czy takie milczenie nie jest dziwne?
Nie powinniśmy jakoś uczcić tej okazji?
Chcesz urządzić imprezę.
Nie lubisz małych kanapek?
Co słychać?
Luther chce zrobić imprezę, żebyś się czuł kochany.
Czujesz się kochany?
Tak.
To dobrze. Bo jesteś.
Możemy wracać do ratowania świata?
Ja…
Fajna fryzura.
Dziesiątka?
Dobry wybór.
Robi ci ładną oprawę twarzy.
Dzięki.
Do zobaczenia.
Będę ci siedział na karku. Kichniesz, to podsunę chusteczkę.
Albo wytrę ci nos o ziemię.
I jeszcze jedno.
Albo zajmiesz się Paco, albo trzymaj się od niego z daleka.
Jasne?
William Shatner. Rewelacja.
Nicość.
Nicość?
Kiedy śpisz, nie jesteś taki okropny.
O rety!
Pan.
Pan do mnie zstąpił.
- Dobra, odpręż się. - Nie mogę. Masz okropny oddech.
Czosnek jest zdrowy. Koniec gry wstępnej!
To jest głupie.
Podłączaj się, gnojku.
Tak jest.
Wpuść mnie!
Nie mogę! To za dużo!
Nie wycofuj się teraz.
Jak ja cię nienawidzę!
To zrób to, bo utkniemy w epoce kamienia łupanego!
Teraz! Zrób to teraz!
Genialny pomysł, Lila.
Witaj w epoce lodowcowej.
Zamknij się i spójrz.
Komisja.
Cholera.
WITAMY MADŻONGISTÓW
Nie łapię. Jak to możliwe, że znów wygrałeś?
Spójrz, jak się dobrały te niezguły,
siostrzyczka z braciszkiem.
I co?
To nie wróży niczego dobrego.
Cześć.
Jaki jest plan?
- Co robimy, gdy przyjdą? - Zdaj się na nas.
Nie przyjmujemy od was rozkazów.
Kurde. Przyszli wcześniej.
- Dzięki, że przyszliście. - My też bardzo się cieszymy.
- Gdzie reszta? - Sprawdzasz obecność?
Przyjdą.
Gdzie teczka?
Gdzie nasz brat?
Spróbujmy jeszcze raz, zanim się zdenerwuję.
- Allison… - Spokojnie.
- Wiej. - Klej?
Teczka albo nici z umowy.
Jest mały kłopot.
Zrywamy umowę.
Wiej.
A, wiej!
Pozdrowienia od Mołotowa, frajerzy!
Stanley! Nie teraz.
O cholera.
Aktywacja.
Pali się!
Uciekaj!
Teraz, Chris.
Co jest, do diabła?
Słyszałam plotkę…
Że zaraz umrzesz?
Zabić ich.
Jayme!
Alphonso!
Wycofać się!
Sloane. Nic ci nie jest?
O Boże.
Harlan?
Czy to ty?
Napisy: Przemysław Rak